Ένα πετυχημένο κράμα επιστήµονα επιχειρηµατία, ναυπηγούσε καράβια σ’ ένα οικόπεδο Στις 15 Φεβρουαρίου 2017 έφυγε για το μεγάλο ταξίδι ο αγαπητός μας φίλος και συνεργάτης Γιάννης Κουιμάνης. Είχα την τιμή, πριν από επτά χρόνια,να τον προσφωνήσω όταντο ΕΛΙΝΤ τον βράβευσεγιατη συμβολή του στη ναυτική τεχνολογία. Τότε ήταν πολύ πιο ευχάριστο για μένα, γιατί προτιμώ να τιμώ τους ανθρώπους που αγωνίζονται στην παλαίστρα της ζωής και να μιλώ γι αυτούς µε εκτίµηση όταν είναι παρόντες. Με τον Γιάννη ήμασταν μακρινοί συγγενείς και γνωστοί από πολλά χρόνια, από φοιτητές ακόμη, καθώς πέραν της συγγένειας οι οικογένειές µας είχαν και φιλία. Μετά την επιστροφή µου από την Αμερική το 1969, μας συνέδεσε επαγγελματική συνεργασία και στενή φιλία. Ήταν πράγματι απότους πιο αξιόλογους συνεργάτες που έχω γνωρίσει στον Πειραιά. Μου είναι δύσκολο να περιγράψω το έργο του, τη σταδιοδρομία του, τη συμβολή του στη ναυπηγική τεχνογνωσία και στην ελληνική ναυτιλία γενικότερα. Θα προσπαθήσω, όμως, συνοπτικά να αναφέρω τα σηµμαντικότερα κατά τη γνώμη μου. Γεννήθηκε στα Καρδάμυλα της Χίου, ένα ναυτότοπο γνωστό σε όσους ασχολούνται µε τη θάλασσα, όπου έζῃσε μέχρι τα 16 του χρόνια. Φοίτησε στο Γυμνάσιο Καρδαμύλων. Είχε την τύχη να είναι ο πατέρας του ναυτικός, όπως και άλλοι άντρες στο στενό συγγενικό του περιβάλλον, κι αυτό τον βοήθησε να γαλουχηθεί με τα βιώματα της ναυτοσύνης. Η αλμύρα της θάλασσας διαπέρασε το σώμα του, άγγιξε την ψυχή και το πνεύμα του, έκανε την καρδιά του να φτερουγίζει και τη φαντασία του να οργιάζει. Έτσι, ανυποµονούσε κι αυτός να εισέλθει το συντομότερο στο ναυτικό στίβο. Στα 18 του τελείωσε το Β’ Γυμνάσιο Πειραιά. Τρεις μέρες μετά την αποφοίτησή του, βρέθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης μπαρκάροντας σαν τζόβενο µε το πλοίο SAINTGEORGE της εταιρείας Λαιμού, με σκοπό να γίνει αργότερα καπετάνιος, όπως επιθυμούσε. Δυστυχώς, ή ευτυχώς όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια, δεν μπόρεσε να ξεπεράσειτο ανυπόφορο αίσθηµα της ναυτίας και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την προσπάθεια, νιώθοντας να υποχωρεί η γη, ή μάλλον η θάλασσα, κάτω απ’ τα πόδια του. Δεν είχε άλλη επιλογή παρά να σπουδάσει ναυπηγός. Κάθε άλλο επάγγελμα, µακριά από τη θάλασσα, του ήταν αδιανόητο. Έτσι, µε την προτροπή και τη στήριξη του αλησμόνητου πατέρα του, η πορεία του συνεχίστηκε µε σπουδές στη γειτονική Ιταλία, στο Πανεπιστήμιο της Τεργέστης, ένα από τα πιο γνωστά στην Ευρώπη, µια και στην Ελλάδα δεν υπήρχε ακόμη Σχολή Ναυπηγών. Αφού πήρε το πτυχίο του, υπηρέτησε στο Πολεμικό Ναυτικό, ως έφεδρος αξιωματικός, στο Ναύσταθμο της Σαλαμίνας, για δύο χρόνια περίπου. Εκεί του δόθηκε η δυνατότητα να ασχοληθεί µε πολλά και διαφορετικά ναυπηγικά θέματα -γραφείο μελετών, επιθεωρήσεις πλοίων, πλωτές δεξαμενές, μηχανουργεία κ.ά. Ήταν µια καθοριστική ευκαιρία γιατην καριέρα του, καθώς εκείνη την εποχή και σε τόσο νεαρή ηλικία ήταν αδύνατον µε άλλο τρόπο να έρθει σε επαφή µε ένα τόσο ευρύ φάσμα θεμάτων τού ενδιαφέροντός του. Το 1965, μετά την απόλυσή του από το Π.Ν., ίδρυσε ναυπηγικό γραφείο μελετών το οποίο λίγο αργότερα, και µε τη συμβολή των συνεργατών του, έγινε γνωστό στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Από τότε μέχρι σήμερα, τουλάχιστον διακόσια πλοία διαφόρων τύπων (επιβατηγά, οχηµαταγωγά, κρουαζιερόπλοια, mega yachts, πετρελαιοφόρα, φορτηγά, containerships, αλιευτικά, ρυμουλκά, πλωτές πλατφόρμες κ.λπ.), μικρού και μεγάλου μεγέθους, και πάντοτε στην αιχμή της τεχνολογίας, κατασκευάστηκαν και µετασκευάστηκαν στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, µε µελέτες και προδιαγραφές του γραφείου του Γιάννη Κουιμάνη. Σύντομα το γραφείο ανέπτυξε δραστηριότητες και σε άλλους τομείς, όπως claims, επιθεωρήσεις, εργολαβίες μελέτης, κατασκευής και µετασκευής πλοίων διαφόρωντύπων «μετο κλειδί στο χέρι», πραγματογνωμοσύνες, ship managmert,συνεργασίες µε μεγάλα ναυπηγεία, ασφαλιστικές και πλοιοκτήτριες εταιρείες, τράπεζες κ.λπ. Αυτότον βοήθησε να διευρύνειτις δεξιότητέςτου καινα αποκτήσει σφαιρικές γνώσεις σχεδόν σε όλοτο φάσμα της ναυτιλίας. Η τραγωδία του ΕΓ/ΟΓ ΗΡΑΚΛΕΙΟΝ το 1966 άλλαξε ριζικά το πλαίσιο των ναυπηγικών κατασκευών και µετασκευών στην Ελλάδα. Μια νέα εποχή ξεκίνησε, µε την αλλαγή των κανονισμών και την αναβάθμιση των υπηρεσιών ελέγχου και πιστοποίησης της ασφάλειας των πλοίων. Έπρεπε όλοι να αλλάξουν νοοτροπία και ναπροσαρµοστούν ανάλογα. Το γραφείο του Γιάννη ήταν το πρώτο που ανταποκρίθηκε στις νέες απαιτήσεις και συνέβαλε αποφασιστικά στην ανάπτυξη της ναυπηγικής βιομηχανίας στη χώρα μας. Ειδικότερα, υπήρξε πρωτοπόρο στη μετασκευή μεγάλων πετρελαιοφόρων και ΕΓ/ΟΓ πλοίων στα οποία έπρεπε να λυθεί πληθώρα τεχνικών θεμάτων. Οι ναυτικοί τεχνολόγοι γνωρίζουμε πολύ καλά ότι σ᾽ αυτά τα θέματα οι λύσεις βαδίζουν από «αδιέξοδο σε αδιέξοδο». Το γραφείο του Γιάννη έγραψε τη δική του ιστορία στις ελληνικές θαλάσσιες ακτοπλοϊκές γραμμές, δημιουργώντας µια σχολή που ακολούθησαν µε μεγάλη επιτυχία πολλοί αξιόλογοι νέοι ναυπηγοί.
Η συνεισφορά του στην ελληνική ναυτιλία και γενικά στην εθνική μας οικονομία είναι τεράστια. Δεν είναι υπερβολή αν επιµείνω ότι το γραφείο του άλλαξε την πορεία της επιβατικής ναυτιλίας. Η Technava, το δικό μου γραφείο, είχε την τιμή να συνεργαστεί µε το γραφείο του Γιάννη σε µεγάλο αριθµό πλοίων, µε άριστα αποτελέσµατα. Υπήρξε ένα επιτυχημένο κράμα επιστήµονα επιχειρηµατία. Υπήρξε επιστήμονας που μετέφερε την επιστήμη στην πράξη, και αυτό ήταν και είναι το μέγα ζητούμενο. Ειδικά στη σημερινή εποχή, πρέπει όλες οι επιστηµονικές ανακαλύψεις να υλοποιούνται. Ο Γιάννης σ’ αυτό ήταν πρωτοπόρος. Και ιδιαίτερα χαρισματικός στην επικοινωνία µε τους ανθρώπους. Σ’ έναν επιτυχημένο άνθρωπο, µε τεράστιο και πρωτοποριακό έργο, κατά τη γνώμη µου συνυπάρχουν πολλοί παράγοντες: γνώση, εργασία, μεθοδικότητα, τόλμη, τύχη. Πέρα απ’ όλα αυτά, για τον Γιάννη υπήρχε ακόμη η εξαιρετική οικογένειά του και τα Καρδάμυλα. Πολλά άρθρα του έχουν δημοσιευθεί στον Τύπο, µε θέµατα που αφορούν τη ναυπηγική επιστήμη και γενικότερα την ελληνική ναυτιλία. Ιδιαίτερα δραστήριος, συμμετείχε σε πολλούς φορείς, μα ειδικότερα θα αναφέρω ότι υπήρξε αντιπρόεδρος στο Καρδαμύλειο Foundation, πραγµματογνώμων των δικαστηρίων Πειραιά, μέλος της Τεχνικής Επιτροπής καιτης Επιτροπής Διαιτησίας του ΝΕΕ κ.ά. Τέλος, η συμβολήτου στα δρώμενα του ΕΛΙΝΤ υπήρξε μεγάλη. Είχε περάσει απ’ όλεςτις ηγετικές θέσεις του, πάντοτε πνευματικός και οικονομικός αρωγός, καιπολλές φορές, μάλιστα, «πυροσβέστης» και χαρισµατικός διαπραγματευτής. Στη μνήμη µας θα μείνει ένας άνθρωπος µε επιστημονική και επαγγελματική συνεισφορά στη ναυτιλία, µε ήθος, αξίες, ακεραιότητα, ταλέντο, ποιότητα, αποδοτικότητα. Τον εκτίµησαν απεριόριστα όλοι όσοι συνεργάστηκαν μαζί του. Το τέλος ήρθε αναπόφευκτο. Έφερα τη ζωή µου ώς εδώ Στο σημάδι ετούτο που παλεύει Πάντα κοντά στη θάλασσα Νιάτα στα βράχια επάνω, στήθος Με στήθος προς τον άνεμο Πού να πηγαίνει ένας άνθρωπος Που δεν είναι άλλο από άνθρωπος [...] Οδυσσέας Ελύτης
